PRACA DYPLOMOWA realizowana na Wydziale Architektury i Urbanistyki Politechniki Wrocławskiej
ROZBUDOWA OPERY WROCŁAWSKIEJ wraz z budową sceny letniej oraz budynku komercyjnego
Promotor: dr inż. arch. Andrzej Sobolewski
Wrocław, styczeń 2009

Opis znajdujący się poniżej składa się z wybranych fragmentów części opisowej dołączonej do pracy dyplomowej w formie elaboratu.

.
ROZBUDOWA OPERY WROCŁAWSKIEJ wraz z budową sceny letniej oraz budynku komercyjnego – streszczenie
Przedmiotem opracowania jest koncepcja architektoniczna Rozbudowy Opery Wrocławskiej wraz ze sceną letnią oraz budynkiem komercyjnym. Projekt realizowany jest na działce znajdującej się w samym sercu Wrocławia, otoczonej zewsząd reprezentacyjnymi punktami (Opera Wrocławska, Plac Wolności z budowanym obecnie Narodowym Forum Muzyki, Fosa Miejska, ulica Świdnicka).
Założenie posiada mnogość powiązanych ze sobą funkcji, które zostały rozsądnie zakomponowane w zadanej przestrzeni, dostosowując się do potrzeb i wymogów przyszłych użytkowników (m.in. warsztaty produkcyjne, sale prób, pokoje gościnne, sale ekspozycyjne, sale gastronomiczne, ekskluzywne usługi handlowe i wiele innych).
Elewacja obiektu nawiązuje bezpośrednio do podziałów kompozycyjnych istniejącego budynku Opery Wrocławskiej, opierając się na kierunkach horyzontalnych wyznaczonych przez linie gzymsów oraz powtarzając wertykalny rytm kolumn.
Celem opracowania jest nie tylko stworzenie zespołu obiektów, które funkcjonalnie będą spełniać stawiane wymagania, ale także odpowiedź na problem miejsca w którym się znajdują. Zaproponowana koncepcja nie dość, że rozwiązuje tę kwestię, to jeszcze proponuje wartości prospołeczne, stając się kolejnym atrakcyjnym miejscem publicznym na pieszej mapie Wrocławia.
.

DEVELOPMENT OF THE WROCLAW OPERA HOUSE together with a summer stage and a commercial building – brief
The subject of this study is an architectural concept of the Development of the Wroclaw Opera House together with a summer stage and a commercial building. The project is being implemented on a plot of land located in the very center of Wroclaw, surrounded from all sides by highly representative spots (The Wroclaw Opera, the Wolności square with the National Music Forum being built, the City Moat, the Świdnicka street).
The concept has numerous interconnected functions which have been reasonably adapted in the given space, matching the needs and requirements of the future users (performance workshops, rehearsal rooms, guest rooms, exhibition rooms, gastronomic rooms, luxury sales services and many more). The façade of the building refers directly to the composition division of the existing building of the Wroclaw Opera, basing on the horizontal directions marked by the cornice line and repeating the vertical rhythm of the columns. The aim of the study is not only to create a building complex which will meet the given requirements in terms of the functionality, but also to answer the problem of the place where they are located. The proposed solution not only solves the issue, but also suggests pro-social values, becoming another attractive public place on the map of Wroclaw.
.
.
OPIS:
.

Cel opracowania
Celem opracowania ROZBUDOWY OPERY WROCŁAWSKIEJ jest nie tylko stworzenie zespołu obiektów, które funkcjonalnie będą spełniać stawiane wymagania, ale także odpowiedź na problem miejsca w którym się znajdują. Reprezentacyjne miejsce w samym sercu Wrocławia, otoczone zewsząd charakterystycznymi punktami (Opera Wrocławska, Plac Wolności z budowanym obecnie Narodowym Forum Muzyki, Fosa Miejska, bliskość ulicy Świdnickiej) jest polem do popisu dla architektury równie okazałej a jednocześnie spokojnej, nie wywyższającej się ponad wzorcowy budynek Opery.
.
Lokalizacja założenia
Projektowany obiekt znajduje się w centralnej części miasta Wrocławia. Zakres opracowania obejmuje obszar położony we wschodniej części Placu Wolności pomiędzy południową linią zabudowy ul. Heleny Modrzejewskiej a Promenadą Staromiejską z Fosą Miejską. Wschodnią granicę obszaru stanowi zachodnia elewacja Opery z jej przedłużeniem w kierunku Fosy Miejskiej, zachodnią zaś – wschodnia granica projektowanego w ramach budowy Narodowego Forum Muzyki trzypoziomowego parkingu podziemnego, z przedłużeniem w stronę Placu Wolności.
.
Inspiracje
Inspiracjami do wykonania przedstawionego projektu były:
- aktualna sytuacja infrastruktury obiektów muzycznych Wrocławia;
- ogłoszony przez Operę Wrocławską Konkurs Na Opracowanie Koncepcji Architektonicznej Rozbudowy Opery Wrocławskiej Wraz Z Budową Sceny Letniej;
- złożoność i atrakcyjność tematu;
- zamiłowanie własne do obiektów koncertowych i muzyki.
.
Idea
Główne myśli przewodnie, które złożyły się na ogólny pomysł rozwiązania niniejszego problemu, to:
- perfekcyjne zaprojektowanie zależności pomiędzy poszczególnymi strefami funkcjonalnymi (nie tylko wśród zaplecza opery, ale także w budynku komercyjnym – nienarzucające się połączenie tych dwóch budynków);
- zintegrowanie wewnętrznego dziedzińca z Placem Wolności, stworzenie przestrzeni publicznej dostępnej i atrakcyjnej o każdej porze dnia;
- bezkolizyjne rozwiązanie problemu dróg kilku typów użytkowników obiektu: użytkownicy Zaplecza Opery (artyści, administracja, robotnicy, goście), użytkownicy budynku komercyjnego (obsługa kelnerska, obsługa handlowa, obsługa ekspozycji wystawienniczej) oraz przede wszystkim klienci komercyjni i zwykli spacerowicze (użytkownicy pasażu handlowego, użytkownicy galerii wystawienniczej, klienci restauracji, piesi);
- bezpośrednie nawiązanie podziałów elewacyjnych do istniejącego budynku opery: proporcje podziałów wertykalnych idealnie współgrające z rytmem operowych kolumn i wnęk okiennych, odcięcie parteru wedle linii pierwszego gzymsu Opery;
- otwarcie się na Plac Wolności – zaproponowanie odważnej decyzji urbanistycznej powodującej stworzenie otwartego miejsca publicznego.
.
Założenia do projektu
Ponieważ niniejszy projekt jest projektem koncepcyjnym z jedynie elementami projektu budowlanego, proponowany pomysł przedstawia założenie, które swobodnie podchodzi do ograniczeń wynikłych z planu miejscowego oraz decyzji konserwatorskich. Mowa tu o kontrowersyjnej decyzji zbudowania sztucznego zielonego nasypu na terenie Placu Wolności. Jest to idea, która zrodziła się podczas analiz terenu oraz rozważań nad problemem sceny letniej mającej powstać wewnątrz budynków projektowanego założenia.

Jednym z głównych warunków było otwarcie się na Plac Wolności. Proponowana koncepcja wychodzi o krok dalej: nie tylko integruje się z Placem Wolności, ale wprowadza także element wolnej przestrzeni do wykorzystania przez przechodniów, stając się rzeczywistym miejscem spotkań. Do tej pory Plac Wolności był placem na którym krzyżowały się drogi pieszych, jednak nie było możliwości swobodnego przystanku. W proponowanym pomyśle miejsce to stanie się przestrzenią integrującą ludzi, pozwalającą na nieskrępowany odpoczynek dookoła zieleni i wspaniałych sztandarowych obiektów architektury. Dodatkowo, zielona górka zaprasza odwiedzających do wejścia na sam środek proponowanego założenia, dając możliwość skorzystania z kilku zaproponowanych tam usług, oraz przede wszystkim podziwiania przepięknego widoku na tylną elewację Opery Wrocławskiej lub mające powstać Narodowe Forum Muzyki po drugiej stronie (więcej informacji na temat funkcjonowania górki i towarzyszącego jej prześwitu znajduje się w następnych rozdziałach).
.
Założenia funkcjonalne – schemat strefowy

A. Strefa dla artystów:
Część ta znajduje się w północno – wschodnim narożniku obiektu, przy ulicy Heleny Modrzejewskiej i tylnej elewacji Opery Wrocławskiej. Blok ten zajmuje powierzchnię od poziomu parteru aż po najwyższą kondygnację i zostały w nim umieszczone wszystkie funkcje artystyczne zaplecza Opery, czyli:
- sale prób dla muzyków, baletu, chóru i inne…
- garderoby zbiorowe dla muzyków;
- toalety.
Strefa ta posiada niezależną klatkę schodową, własną portiernię i holl wejściowy, który jest także głównym hollem wejściowym całego założenia. Na poziomie parteru istnieje dogodne połączenie z galerią handlową, natomiast na piętrze trzecim i czwartym zrealizowano korzystne połączenie z lokalami gastronomicznymi.

B. Strefa produkcji i przechowywania kostiumów:
Część ta zajmuje całe pierwsze piętro południowo – wschodniego narożnika obiektu (usytuowanego wzdłuż Fosy Miejskiej i tylnej elewacji Opery Wrocławskiej) i zawiera:
- pracownie krawieckie, obuwnicze, pracownie kapeluszy i inne…
- magazyny;
- pomieszczenia socjalno – sanitarne dla pracowników tej strefy.

C. Strefa gastronomiczna:
Część ta znajduje się w północno – zachodnim narożniku obiektu, przy ulicy Heleny Modrzejewskiej i Placu Wolności. Blok ten zajmuje powierzchnię od poziomu pierwszego piętra, aż po najwyższą kondygnację.
W tej strefie zostały zlokalizowane wszelkie funkcje gastronomiczne, stosownie skomunikowane na odpowiednich piętrach z częścią dla artystów, klientów z zewnątrz i gości galerii wystawienniczej. Moduły kuchenne zostały zaprojektowane w systemie wspólnej kuchni na dwa lokale gastronomiczne (znajdujące się na jednym piętrze). Wszystkie kuchnie zostały ponadto połączone ze sobą komunikacją pionową – windą towarową, która obsługuje magazyny kuchenne i napełniana jest z poziomu parteru od strony ulicy Heleny Modrzejewskiej.
Strefa gastronomiczna zawiera:
- sale konsumpcyjne;
- moduły kuchenne;
- pomieszczenia socjalne pracowników kuchni (palarnia, pokój wypoczynkowy, szatnia);
- toalety dla gości.
Dzięki otwartej przestrzeni olbrzymiego tarasu na poziomie pierwszego piętra, istnieje możliwość powiększenia terenu konsumpcyjnego o dodatkową powierzchnię na świeżym powietrzu.

D. Strefa wystawiennicza:
Część ta znajduje się w południowo – zachodnim narożniku obiektu, wzdłuż Fosy Miejskiej, przy Placu Wolności. Blok ten zajmuje w tym miejscu powierzchnię od poziomu pierwszego piętra, aż po najwyższą kondygnację, oraz zajmuje przestrzeń ostatniej kondygnacji będącej „zadaszeniem” tarasu (od strony zachodniej, łączącego się ze strefą gastronomicznej C), a także rozciąga się na najwyższej kondygnacji (za pomocą przeszklonego „mostku”) na całą południową część obiektu.
W bloku tym znajdują się spore przestrzenie wystawiennicze do dowolnej aranżacji, wzbogacone o otwartą reprezentacyjną klatkę schodową w części południowo – zachodniej, oraz okazałe atrium w części południowo – wschodniej. Część wystawiennicza posiada własne, niezależne wejście z recepcją, szatniami, klatką ewakuacyjną i windami.

E. Strefa warsztatowo – magazynowa:
Strefa ta zajmuje całą wschodnią część poziomu -1 oraz dodatkowo parter południowo wschodniego narożnika (głównie poprzez wysokie ośmiometrowe pomieszczenia rozpoczynające się już w poziomie -1).
W tym bloku znajdują się wszystkie funkcje dotyczące przygotowywania i przechowywania dekoracji i rekwizytów, czyli:
- magazyny (mebli, rekwizytów, dekoracji i inne…);
- pomieszczenia do przygotowywania dekoracji i rekwizytów (malarnia, stolarnia, modelatornia i inne…);
- pomieszczenia socjalno – sanitarne dla pracowników tej strefy;
- pomieszczenia techniczne (wentylatornia, węzeł cieplny i inne…).
Strefa ta posiada w centralnej swojej części po wschodniej stronie podziemne połączenie z istniejącym budynkiem opery, służące głównie do transportu dekoracji i rekwizytów.
Ponadto, część ta jest skomunikowana z podnośnikiem dla samochodu ciężarowego, posiadając odpowiednie pomieszczenie dostaw po obu stronach podnośnika.

F. Strefa otwartej przestrzeni:
W strefie tej, znajdującej się wewnątrz całego założenia w otoczeniu projektowanych budynków (oraz wychodzącej jeszcze głębiej w stronę Placu Wolności), zawierają się kolejno (wymieniając od strony Placu Wolności):
- zielona górka, będąca narzędziem integrującym projektowany obiekt z Placem Wolności, mająca zadanie nie tylko otworzyć się na plac, ale także pełnić funkcję zapraszającą przechodniów do odwiedzenia tarasu i zwiedzenia obiektu;
- wielofunkcyjny taras, który pozwala tak zaaranżować widownię sceny letniej, aby była ona napełniana również od góry. Można również potraktować taras jako miejsce na dodatkowe, podwyższone rzędy widowni, tworząc tym samym imitację balkonu. Wnęka która powstała pomiędzy budynkami przypomina scenę – z Placu Wolności istnieje możliwość podglądania przez nią tylniej elewacji Opery Wrocławskiej, a w przypadku wystawiania sztuki na scenie letniej – możliwość obserwowania przedstawienia. Z tarasu mamy także bezpośredni dostęp do galerii wystawienniczej, oraz do lokali gastronomicznych.
- scena letnia: wewnętrzny dziedziniec projektowanego obiektu został przystosowany do wystawiania plenerowych przedstawień: idealne zaprojektowane proporcje sceniczne, wewnętrzne galerie techniczne do obsługi świateł i dekoracji, a także pomieszczenie do przechowywania widowni składanej.

G. Strefa handlowo – usługowa:
Część ta zajmuje całą zachodnią część obiektu na poziomie parteru oraz -1.
W strefie tej znajduje się pasaż handlowy ze sklepami wysokiej klasy, oferującymi ekskluzywne towary (adekwatne do rangi miejsca). Komunikacja piesza pasażu odbywa się na przestrzał: od ulicy Heleny Modrzejewskiej, aż po Fosę Miejską (istnieje możliwość wejścia do pasażu również przez holl główny ze strefy opisywanej w podpunkcie a). Strefa ta zawiera:
- 28 lokali handlowych o zróżnicowanej powierzchni handlowej (od 46m2 aż po 193m2);
- toalety dla klientów.

H. Strefa pokoi gościnnych:
Część ta zajmuje całe trzecie piętro południowo – wschodniego narożnika obiektu (usytuowanego, wzdłuż Fosy Miejskiej i tylnej elewacji Opery Wrocławskiej) i zawiera:
- 23 pokoje gościnne o różnym standardzie i powierzchni (od 19m2 aż po 33m2)
- atrakcyjne atrium.
Atrium celowo nie jest zadaszone – woda deszczowa odprowadzana jest do specjalnych zbiorników w pomieszczeniach sanitarnych znajdujących się bezpośrednio pod atrium (na piętrze 2 oraz 1). Dzięki temu proekologicznemu rozwiązaniu nie jest zużywana woda pitna w miejscach gdzie tego nie potrzeba.

I. Strefa administracyjna:
Część ta zajmuje całe drugie piętro południowo – wschodniego narożnika obiektu (usytuowanego, wzdłuż Fosy Miejskiej i tylnej elewacji Opery Wrocławskiej) i zawiera:
- pokoje biurowe;
- salę konferencyjną;
- pokój dyrekcji z sekretariatem;
- archiwum;
- toalety dla pracowników tej strefy.

J. Strefa parkingowa:
Część ta znajduje się na poziomie -2 pod całością założenia. Wjazd do parkingu podziemnego odbywa się poprzez rampę zjazdową zaprojektowaną przez APA Kuryłowicz Associates dla trzypoziomowego parkingu podziemnego pod Placem Wolności. Parking pod ROZBUDOWĄ OPERY łączy się z parkingiem pod Placem Wolności na poziomie -2 za pomocą czterech pasów wjazdowo – wyjazdowych. Projektowany parking zawiera 208 miejsc postojowych.

Strefy B, E, H, oraz I posiadają wspólne wejście z portiernią, windami osobowymi i towarowymi. Powyższe oznaczenia stref wedle liter od A do J znajdują swoje zastosowanie w oznaczeniach poszczególnych pomieszczeń na rzutach oraz w zestawieniu powierzchni np.:
A1.07. Sala prób zespołowych
oznacza pomieszczenie ze strefy A, w zespole funkcjonalnym 1 (w tym wypadku jest to zespół Sal prób). Dalsze numeracja jest liczbą porządkową pomieszczenia w tej strefie (w tym przypadku pomieszczeni nr 7) oraz dokładną nazwą tego pomieszczenia.
.
Założenia formalne
Cały obiekt możemy podzielić bryłowo na cztery części w dwóch grupach:
I. Grupa Zaplecza Opery:
- część artystyczna: odpowiadająca tej samej przestrzeni co strefa A (w podziale funkcjonalnym);
- część techniczna: odpowiadająca całej przestrzeni pionu wyznaczonego przez strefy B, H, I.
II. Grupa Komercyjna:
- część gastronomiczna: odpowiadająca całej przestrzeni pionu wyznaczonego przez strefę C.
- część ekspozycyjna: odpowiadająca całej przestrzeni pionu wyznaczonego strefę D.

Powyższe części połączone są ze sobą dwoma mostkami na najwyższej kondygnacji, oraz oczywiście piwnicami (co wynika z programu funkcjonalnego).

Istotnym warunkiem było, aby pomimo wspólnego założenia, wyraźnie funkcjonalnie oddzielić powyższe dwie grupy od siebie, co miało swoje przełożenie na formę budynków. Bardzo bogaty program funkcjonalny, oraz ograniczenia postawione przez Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego sprawiły, iż wszystkie budynki są prostopadłościenne, maksymalnie wypełnione wymaganymi pomieszczeniami (dotyczy to głównie Grupy Zaplecza Opery).

Założeniem ostatecznej formy wizualno-estetycznej budynku było perfekcyjne wpasowanie się w specyficzną, ważną lokalizację w centrum Wrocławia poprzez środki, które będą jednocześnie równie intrygujące, ale nie dekoncentrujące uwagi od reprezentacyjnych obiektów z najbliższego otoczenia (Opera Wrocławska, Plac Wolności, Fosa Miejska, w przyszłości także Narodowe Forum Muzyki).

Zasadniczym i jakże oczywistym elementem, do którego należało się dostosować był budynek Opery Wrocławskiej. Zaprojektowane w nim kierunki horyzontalne i wertykalne były bezpośrednim odniesieniem do zaproponowanego podziału elewacyjnego. Ponadto, istotnym celem podczas projektowania zewnętrza założenia, było zachowanie kompozycyjnej równowagi przestrzennej, aby obiekt ani nie wzbijał się w górę, ani też nie rozciągał się w poziomie (czyli zachowanie dokładnie tej samej idealnej proporcji wizualnej co w Operze).
Biorąc pod uwagę powyższe czynniki, horyzontalne usadowienie budynku zostało zaakcentowane zdecydowanym odcięciem parteru (dokładnie na wysokości pierwszego gzymsu Opery Wrocławskiej), a także podkreślone poziomymi podziałami między oknami, również wyznaczonymi przez pozostałe gzymsy i inne charakterystyczne linie kompozycyjne Opery.
Gęsto umiejscowione okna powtarzające pionowy rytm kolumn oraz wnęk okiennych Opery idealnie podkreślają kierunki wertykalne, dopełniając wrażenia doskonałej kompozycji estetycznej.

Wszystkie te elementy dotyczą Grupy Zaplecza, która znajduje się w bezpośrednim kontakcie z Operą Wrocławską, a co za tym idzie, musiała dostosować się do dominującego sąsiada. Inną kwestią pozostaje Grupa Komercyjna, która z kolei, pomimo jednoznacznej bliskości z Grupą Zaplecza, chowa kompletnie inne funkcje, nie znajduje się już aż tak blisko Opery… po prostu jest innym budynkiem.

Bazując na siatce pionów i poziomów wyznaczonej przez analizy gzymsów, rytmie kolumn Opery Wrocławskiej, oraz zaproponowanym podziale okiennym Grupy Zaplecza, zaprojektowano elewację Grupy Komercyjnej poprzez zabieg formalny „łączenia” lub „wypełniania” otworów okiennych. Dzięki temu uzyskano podział pozornie nieregularny i przypadkowy, jednak w ostatecznym odbiorze nad wyraz czytelny.

Elewacja północna (od strony ulicy Heleny Modrzejewskiej) oraz południowa (od strony Fosy miejskiej) mają charakter gradientu, zaczynają się bowiem na formalnym porządku i rytmie, następnie stopniowo przechodza w swobodną dowolność i zabawę (która nie jest wcale taka przypadkowa, gdyż zabiegi „łączenia” i „wypełniania” okien wynikają tutaj bezpośrednio z funkcji, która kryje się wewnątrz, np. oszklona otwarta klatka schodowa w części ekspozycyjnej, czy duże, dwukondygnacyjne okno w wysokiej restauracji).

Od strony Placu Wolności swobodne rozmieszczenie okien jest kontynuowane, jednak w tym momencie, poprzez elewacje północną i południową, otwory okienne płynnie ewoluują do kwadratowych kształtów dodając budynkowi więcej dynamizmu i świeżości. Z tej strony również mamy widok na tylną elewację Opery Wrocławskiej poprzez prześwit, do którego prowadzi nas zielona górka.

Zielona górka to sztuczny nasyp, miejsce wizyt przechodniów a także swoista brama zapraszająca do projektowanego obiektu. Wydzielone na niej place spotkań z miejscami do siedzenia zostały zaprojektowane zgodnie z towarzyszącą elewacją zachodnią – kwadratowe pola sprawiają wrażenie oderwanych do elewacji, niczym brakujące elementy w układance.

Nasyp prowadzi bezpośrednio na taras, z którego mamy dostęp do usług gastronomicznych oraz do galerii wystawowej. Z tarasu z kolei rozciąga się przepiękny widok na Plac Wolności, którego zwieńczeniem będzie w przyszłości Narodowe Forum Muzyki. W przypadku organizowania przedstawienia na wewnętrznym dziedzińcu projektowanego obiektu, z tarasu będzie można obserwować sztukę.

Zadaszenie tarasu stanowi element bryły, którego wnętrze można rozwiązać na wiele sposobów. Element ten jest nieznacznie pochylony w stronę wewnętrznego dziedzińca, umożliwiając wydzielenie w nim np. loży honorowych, z których byłaby możliwość oglądania przedstawienia.

Aby nadać całemu obiektowi więcej powagi, a zarazem nowoczesności, zastosowano na elewacji szlachetny materiał w postaci betonu szlifowanego oraz dużych powierzchni szklanych. W wydzielonym i wsuniętym do środka parterze mamy z kolei jasny kamień z wydzielonymi przeszkleniami wedle ustalonych podziałów.
.
Założenia konstrukcyjne
W projektowanym budynku zastosowano rozwiązanie żelbetowe – wylewane, szkieletowo-płytowe. Składa się z siatki konstrukcyjnej bazującej na module 800x800cm, z pojawiającymi się lekkimi odstępstwami 600cm, 420cm, 520cm wynikającymi z funkcji (korytarze w części handlowej, korytarz techniczny na poziomie -1 pod całością założenia i inne).

Z racji wymogów kubaturowych pomieszczeń zaplecza Opery (część pomieszczeń o wysokości 800cm jak sale prób – orkiestry, chóru i inne; oraz warsztaty i magazyny – malarnia, montownia, magazyn dekoracji) zdecydowano się na wysokość kondygnacji podstawowych o wartości 400cm, gdzie, w przypadku wyżej wymienionych pomieszczeń wysokich, zajęto podwójną kondygnację. Aby udźwignąć ciężar takich pięter oraz pozwolić sobie na 800cm rozpiętości osi konstrukcyjnych, przyjęto grubość stropów na 50cm – typu Cobiax.
Wysokości kondygnacji podziemnych wynoszą odpowiednio:
- piwnice warsztatowo – magazynowe (poziom -1): 350cm;
- parking podziemny (poziom -2): 260cm.
Wartości te wynikają z konieczności podłączenia się do podziemia istniejącego budynku Opery po wschodniej stronie na poziomie -1, oraz do mającego powstać pod Placem Wolności parkingu podziemnego (poziom -2).
.
Wnioski końcowe
Zaprojektowany obiekt jest bardzo złożonym budynkiem, posiadającym wiele powiązanych ze sobą funkcji. Zostały one rozsądnie zakomponowane w zadanej przestrzeni, dostosowując się do potrzeb i wymogów przyszłych użytkowników. Warto zwrócić uwagę na mnogość interesujących aspektów, które zostały w budynku zainicjowane. Są to m.in.:

- wartości proekologiczne (zastosowanie stropów Cobiax, które nie dość, że są wypełnione kulami z polietylenu pochodzącego z recyklingu, to na dodatek emisja CO2 do atmosfery jest zdecydowanie mniejsza niż w przypadku innych rozwiązań. Ponadto zastosowanie systemu hydraulicznego zbierającego wodę z otwartego atrium w celu przyszłego jej wykorzystania w funkcjach sanitarnych);

- wielość elementów współgrających ze sceną letnią uatrakcyjniających całe założenie (nieznaczna pochyłość w części środkowej czwartego piętra – nad tarasem – umożliwiająca wydzielenie np. honorowych stref widowni; zielony nasyp umożliwiający swobodne wejście na taras, z którego istnieje możliwość napełniania widowni oraz obserwowania sceny i inne…);

- olbrzymie wolne przestrzenie wystawiennicze z intrygującymi elementami przestrzennymi do kreatywnego wykorzystania (przeszklony mostek pomiędzy budynkami; wielkie panoramiczne okna w przestrzeni nad tarasem; otwarta reprezentacyjna klatka schodowa z towarzyszącym jej sporym przeszkleniem; wgląd do atrium i inne…);

- perfekcyjnie wykorzystane miejsce w części gastronomicznej (dwa odrębne lokale połączone wspólną kuchnią zaoszczędzają cenną przestrzeń sal konsumpcyjnych – sytuacja ta powtarza się na trzech piętrach dając łącznie sześć restauracji o dość sporych gabarytach);

- dokładnie przemyślane i zaprojektowane z rozwagą i pełną świadomością podziały elewacyjne (podkreślające szacunek wobec bezpośredniego sąsiedztwa istniejącego budynku Opery Wrocławskiej);

- wartości prospołeczne (zielony nasyp będący kolejnym atrakcyjnym miejscem publicznym na pieszej mapie Wrocławia, dający możliwość nieskrępowanego spotkania, przystanięcia, odpoczynku);

- wartości kreatywne (zamierzone złamanie „nietykalności” Placu Wolności, w celu zaproponowania własnej, absolutnie świeżej koncepcji jego zagospodarowania).

Działka, która była przeznaczona pod budynek komercyjny oraz zaplecze Opery, została więc wykorzystana w wieloraki sposób. Poza rozdysponowaniem w obiekcie wszystkich potrzebnych funkcji, budynek idealnie wpasował się w lukę pomiędzy Operą a Placem Wolności, godnie otwierając się na mające powstać Narodowe Forum Muzyki. Nowoczesna forma budynku nie przytłacza, nie wywyższa się ponad otaczające ją renomowane sąsiedztwo, ale jednocześnie nie pozostaje w cieniu. Atrakcyjna forma nawiązania kontaktu i bliskości z odwiedzającymi ten teren ludźmi (w formie zielonego nasypu) wzbudza zainteresowanie i spełnia swoją rolę. Plac Wolności stał się miejscem spotkań, przybliżając ludzi do sąsiadujących z nim obiektami sztuki wysokiej.